لينکدوني
ليست لينکها
آخرين لينکها
برنامه افتتاحيه شب‌هاي شعر و داستان مي‌رشت برگزار شد
نامهٔ الويس پريسلي به ريچارد نيکسون
به رئاليسم اعتقادي ندارم
نامه‌هاي جورج اورول؛ چهرۀ ديگر خالق قلعه حيوانات
۴۰ سال پس از کودتاي شيلي؛ اينجا آلنده خفته است
ترور کندي و حملۀ ۱۱ سپتامبر؛ شباهت و شبهات
۴۵ سال قبل؛ برژنف به دوبچک: جلوي رسانه‌ها را بگيريد
گفت و گو با مصطفي رحماندوست
رضا براهني: مصدق به کار امروز ما نمي‌آيد
قطب‌الدين صادقي: مصدق اعتماد به نفس ملي ما را بازگرداند
وب‌سايت رسمي مجتبا پورمحسن

بلاگستان
چهارشنبه - ۱۸ مرداد ۱۳۹۱

ژوزف استالين موضوع اين يادداشت نيست، اما بي‌خيالش نشويد. توي اين هواي گرم هرکجا برويد کلي خرج‌تان مي‌شود. حالا دو دقيقه بنشينيد ببينيد چه مي‌گويم، حرف حساب مي‌زنم يا نه. ژوزف استالين از آن دسته آدم‌هايي است که نام‌اش به خاطر زندگي خودش در تاريخ ماندگار نشده، او به خاطر انبوه آدم‌هايي که زندگي‌‌شان را مي‌گرفت، هرچند به ننگ، اسم‌اش بر پيشاني‌ تاريخ حک شده است. مي‌دانم تشت رسوايي اين ديکتاتور بزرگ سال‌هاست از بام افتاده و گوش‌تان پر است از اين حرف‌ها، اما غرض چيز ديگري است. استالين وقتي به قدرت رسيد، آن‌چنان ديوانه‌وار سياست اعدام را پيش گرفت که بحران گورستان شکل گرفت. از نويسنده‌اي نقل قول است که گفته بود: «مردن اين روزها در روسيه آسان است، ولي به خاک سپرده شدن بسيار دشوار.» گور دسته‌جمعي يکي از راهکارها بود، ظاهراً. تنفر از استالين خيلي زودتر از زمان فروپاشي اتحاد جماهير شوروي سوسياليستي در دسامبر ۱۹۹۱ سکه‌ي رايج بازار شد. حتا جانشينان او نيز نتوانستند از کارنامه سياه او دفاع کنند. بعد از فروپاشي شوروي، اندک هواداران استالين که همچنان سوداي انقلاب سرخ را در سر داشتند و روزي چند بار به ياد عمواستالين دستي به سبيل‌هاي کلفت‌‌شان مي‌کشيدند، بالاخره تسليم شدند و با تيغ به جان سبيل‌شان افتادند.
Photo by Reiner Riedler
استالين چنان سابقه‌ي سياهي دارد که حتا عده‌ي اندکي از مردم روسيه که از دست پوتين خسته شده‌اند و فريب گذشته‌ي ناديده را مي‌خورند، از نام استالين دوري مي‌کنند. البته انديشه‌ي چپ هرگز با شوروي زيرخاک نرفت. چپ نو با گفتماني جديد در قالب نئومارکسيسم و مکتب فرانکفورت همچنان نفس مي‌کشد. روشنفکران چپ نو، اگرچه منتقد ليبراليسم هستند، اما حداقل من جايي نديده‌ام که فجايع استالين را توجيه کنند، به جز يک نفر که موضوع اين وجيزه است. او نه تنها توجيه‌گر استالين است، بلکه... چه بگويم، خودتان قضاوت کنيد. ۱۲ جولاي در ضميمه کتاب نيويورک‌تايمز که هر دو هفته يک‌بار منتشر مي‌شود، نقدي بر دو کتاب جديد ژيژک چاپ شده که نکته جالبش عکسي است که راينر ريدلر ، عکاس اتريشي از اسلاوي ژيژک انداخته است. آقاي فيلسوف روي تختش نشسته، عکس قاب شده ژوزف استالين بالاي سرش به ديوار آويخته شده و مجسمه کوچکي از مُراد کنار چراغ مطالعه مرشد قرار گرفته است. تا به حال حداقل ۱۰ بار رفته‌ام سراغ اين عکس تا شايد بتوانم حکمتي اين شيفتگي اين جناب فيلسوف به استالين بيابم، اما نتوانسته‌ام. چپ‌ها اين‌جور مواقع حمايت هايدگر از حزب سوسيال ملي به رهبري هيتلر را به رخ مي‌کشند، اما هايدگر هرگز پس از فجايعي که هيتلر به بار آورد، همچنان از او حمايت نکرد. در ثاني، صحبت از گذشت بيش از ۶۰ سال است. اين وضعيت مضحک ژيژکِ لابد فيلسوف در اتاقش مرا ياد شخصيت کريستين کرنر در فيلم به يادماندني «خداحافظ لنين» مي‌اندازد. وگرنه مگر مي‌توان استالين را دوست داشت؟

تعداد مشاهده: ۴۴۵۷۰ - نظرات: ۱۰
امکانات: Next Blog Previous Blog Blog Comments - 10 Print Blog Send To Friend Add Blog To Favorite
http://www.pourmohsen.com/blogs/blog.php?code=460
نظرات
<< صفحه بعدي ۰۱ صفحه قبلي >>
تات از قزوين
پنج‌شنبه - ۱۷ اسفند ۱۳۹۱
به نظرم بيش از حد از استالين سياه نمايي شده، بايد واقع بين بود، اگر استالين اينقدر که رسانه ها مي گويند نسبت به مردمش بد بود، شوروي در زمان بسيار کوناهي زير پاهاي ارتش آلمان نازي و متحدان له مي شد و سيل کمکهاي مردمي و نيروهاي داوطلب  از سراسر شوروي به جبهه هايي به طول ۳۰۰۰ کيلومتر براي کمک به ارتش افسانه اي سرخ شوروي کشيده نميشد، و ميليونها نفر در راستاي حمايت از رفيق استالين و کمونيسم در مقابل ابرقدرت غرب (آلمان) تا پاي جان مقاومت نمي کردند. حتي امروزه نيز در جشن هاي مختلف عکس استالين در شهرهاي مهم روسيه به اهتزاز در مي آيد، مانند سالروز نبرد استالينگراد و پيروزي شوروي در جنگ جهاني دوم .
به هر حال او با رهبري شوروي در جريان جنگ جهاني دوم، کشور خود را به يک ابرقدرت تبديل کرد و تاثير اين پيروزي بر جهان کنوني ما هنوز مشهود است، اگر شرايطي رواني زمان  شوروي سابق در کشوري مثل عراق حاکم بود. آمريکا روياي اشغال عراق را به گور ميبرد .(چون مردم عراق از صدام دل خوشي نداشتند)
هدف من از حرفهايي که زدم طرفداري از استالين نبود فقط بيان اين واقعيت بود که کفه ترازوي  طرفداران استالين از منتقدان او در زمان خودش با در نظر گرفتن تمامي شرايط شوروي سنگينتر بوده است و ريشه مخالفت با افرادي همچون استالين ويا مائو، در غرب نهفته است و خطر گسترش سوسياليسم و کمونيسم  و مبارزه با کاپيتاليسم‌، باعث تخريب چنين چهره هايي شده است.
البته در هر سيستم حکومتي اشکالاتي هم وجود دارد
اين را هم بگويم که حتي هيتلر هم در زمان خودش از حمايت حداکثري مردم کشورش برخوردار بوده . نميدونم چرا تا يکي از قدرت کنار ميره يا ميميره منتقداش بيشتر از طرفداراش ميشن (معجزه تبليغات و  رسانه که ميگن اينه)
اگر در زمان جنگ ايران و عراق مردم دوستدار رهبر خود نبودند عراق با مقاومت سرسختانه مردم ايران روبرو نميشد و مثل آب خوردن ايران را اشغال ميکرد ولي وفاداري مردم به رهبر و آرمانهاي وطن باعث شد که عراق با آن همه حمايت به اهداف خود نرسد.
پرحرفيامو ببخشيد
امکانات: Email Website

تات از قزوين
پنج‌شنبه - ۱۷ اسفند ۱۳۹۱
به نظرم بيش از حد از استالين سياه نمايي شده، بايد واقع بين بود، اگر استالين اينقدر که رسانه ها مي گويند نسبت به مردمش بد بود، شوروي در زمان بسيار کوناهي زير پاهاي ارتش آلمان نازي و متحدان له مي شد و سيل کمکهاي مردمي و نيروهاي داوطلب  از سراسر شوروي به جبهه هايي به طول ۳۰۰۰ کيلومتر براي کمک به ارتش افسانه اي سرخ شوروي کشيده نميشد، و ميليونها نفر در راستاي حمايت از رفيق استالين و کمونيسم در مقابل ابرقدرت غرب (آلمان) تا پاي جان مقاومت نمي کردند. حتي امروزه نيز در جشن هاي مختلف عکس استالين در شهرهاي مهم روسيه به احتزاز در مي آيد، مانند سالروز نبرد استالينگراد و پيروزي شوروي در جنگ جهاني دوم .
به هر حال او با رهبري شوروي در جريان جنگ جهاني دوم، کشور خود را به يک ابرقدرت تبديل کرد و تاثير اين پيروزي بر جهان کنوني ما هنوز مشهود است، اگر شرايطي رواني زمان  شوروي سابق در کشوري مثل عراق حاکم بود. آمريکا روياي اشغال عراق را به گور ميبرد .(چون مردم عراق از صدام دل خوشي نداشتند)
هدف من از حرفهايي که زدم طرفداري از استالين نبود فقط بيان اين واقعيت بود که کفه ترازوي  طرفداران استالين از منتقدان او در زمان خودش با در نظر گرفتن تمامي شرايط شوروي سنگينتر بوده است و ريشه مخالفت با افرادي همچون استالين ويا مائو، در غرب نهفته است و خطر گسترش سوسياليسم و کمونيسم  و مبارزه با کاپيتاليسم‌، باعث تخريب چنين چهره هايي شده است.
البته در هر سيستم حکومتي اشکالاتي هم وجود دارد
اين را هم بگويم که حتي هيتلر هم در زمان خودش از حمايت حداکثري مردم کشورش برخوردار بوده . نميدونم چرا تا يکي از قدرت کنار ميره يا ميميره منتقداش بيشتر از طرفداراش ميشن (معجزه تبليغات و  رسانه که ميگن اينه)
اگر در زمان جنگ ايران و عراق مردم دوستدار رهبر خود نبودند عراق با مقاومت سرسختانه مردم ايران روبرو نميشد و مثل آب خوردن ايران را اشغال ميکرد ولي وفاداري مردم به رهبر و آرمانهاي وطن باعث شد که عراق با آن همه حمايت به اهداف خود نرسد.
پرحرفيامو ببخشيد
امکانات: Email Website

Khashayar
جمعه - ۲۴ شهريور ۱۳۹۱
مسخره‌ست. مطلبي به پوچي چيزي که نوشتين توي وبسايت شما نخونده بودم تا بحال.
چون طرف عکس استالين بالاي تختشه، پس تمام اعدام ها هم براش قابل توجيهه. : ))
امکانات: Email Website

ورگ
جمعه - ۲۰ مرداد ۱۳۹۱
گويا ما هم در اين تفکر و نگاه حاکمان خود شريکيم. چيزي شبيه همان تفکري که پورداوود را زرتشتي مي‌دانست!
کدام را انتخاب مي‌کنيم براي فهم باور و فکر يک منتقد يا نويسنده يا فيلسوف؟
خواندن آثار و بررسي گفت‌وگوها و نوشته‌هاي او؟
نگاه کردن به پوستر روي ديوار اتاق خواب او؟
به دو گزاره‌ي بالا دوباره نگاه کنيم و به ياد بياوريم که «استالينيسم» همين روش نهفته در گزاره‌ي دوم بود.

پي‌نوشت: من روي ديوار اتاقم پوستري از يک کار هنري Tim Eitel دارم که شامل يک عدد تشک و يک لحاف است.
امکانات: Email Website

حميدرضا
جمعه - ۲۰ مرداد ۱۳۹۱
مشکل ژيژک همسر مانکنش هست؛ چقدر آي‌دا به شاملو مي‌آيد؛ دبووآر به سارتر؛ وگرنه کيه که ندونه براي نسل کوکاکولاييسم؛ ژيژک جديدن مد شده؛ الان يک سر به نشر چشمه؛ شهر کتاب کامرانيه و... بزنيد يک رديف از کتاب‌هايش روي قفسه جلوييه چيده شده؛ دخترهاي پسرهايي که با شلوار و تي‌شرت؛ عينک فريم کاچويي سياه رنگ امريکايي مارک‌دار تيپ چپ زده‌اند هم دارند از سر و کولش بالا مي‌روند؛ ته ته فلسفه ژيژک همسر مانکنش هست؛ مثل يک شيشکي دوبل روي همه‌ي نطراتش در باره‌ي بنيادگرايي، سرمايه‌داري، رواداري، ابژه والاي ايدئولوژي، حقيقت سياسي، جهاني‌سازي، سوبژکتيويته، حقوق انساني، لنين، اسطوره، فضاي مجازي، پسامدرنيسم، چندفرهنگ‌گرايي، پست مارکسيسم، آلفرد هيچکاک و ديويد لينچ. راستي ژيژک در ايران چکار مي‌کند؟ مثل پورشه‌هاي گران قيمت آلماني که از ۲۴ تايي که در سال ۲۰۱۲ توليد شد‌هاند فقط ۱۲ تايشان به مقصد تهران فرستاده شده.
امکانات: Email Website

مسعود زماني
جمعه - ۲۰ مرداد ۱۳۹۱
سلام
من متخصص نيستم ولي چند نکته توي اين عکس وجود درد که بنظرم بايد به اونها توجه کرد و بعد ژيژک نگون بخت رو به زير تيغ برد...
1- حال اشفته صورت و استيصال در نگاه
2- رختخواب و تخت بهم ريخته
3- افتادن سايه وي بر پوستر
4- استفاده از پوستر و نه عکس قاب شده، اونهم از اون پوسترهاي پروپاگاندايي دهه 30
5- فرم و زاويه چراغ مطالعه
6- مشت گره کرده و حالت دست ژيژک
7- خيلي بعيد است اين عکس "اسنپ شات" يا عکس تصادفي باشد که يهويي راينر رو به ژيژک گفته باشد "اسلاوي يه لحظه منو نيگا" و بعد...
اين موارد را در کنار هم که بگذاريد و بعد اسم "راينر ريدلر" هم رويش بگذاريد بيشتر يک عکس هنري با ته مايه هاي طنز تلخ جلوه ميکند...
بايد ديد در بازه اي که عکس گرفته شده چه نظراتي پيرامون ژيژک در جريان بوده و ...
در نهايت من هم خوشبينانه دوست دارم که فکر کنم اين فقط يک عکس هنري با "مفاهيم پنهان وراي درک من" است وگرنه...
امکانات: Email Website

س. بيهقي
پنج‌شنبه - ۱۹ مرداد ۱۳۹۱
شما در مورد ژيژک در اشتباهيد.  او کاملاً ضدفاشيست و ضد استالينيزم است. بايد به سابقه او و به سخنراني‌ها و نوشته‌هايش رجوع کنيد تا متوجه شويد. استالين براي او جالب است به دلايل مختلف؛ همانگونه که پديده فاشيسم نازي جالب است.
شما با فرهنگ ايراني که هر کس که فردي را مي‌پرستد عکسش را به ديوار مي‌زند مي‌خواهيد فردي را خارج از اين فرهنگ ارزيابي کنيد، که نتيجه‌اش سوءتفاهم مخربي چون اين نوشته کوتاه شما خواهد شد.

س.ب
امکانات: Email Website

حسيني زاد
پنج‌شنبه - ۱۹ مرداد ۱۳۹۱
اگر ژيزک نبودُ مي گفتم از اين اداهاي روشنفکر هاي  بي مايه است. از اين نوع اداها که در اين سمت عالم زياد داريم. بدون اعتقاد و فقط براي تظاهر و از روي بي مايگي.  اما خب ژيزک است و بدبختانه دوستش دارم. اما حرفت بسياااااااااار درست است. مگر مي شود در برابر اين موجودات حتي بي تفاوت بود؟!
امکانات: Email Website

ناشناس
پنج‌شنبه - ۱۹ مرداد ۱۳۹۱
خب معلومه. اين آدم،ژيژک را مي گويم، از ژست ها و نحوه ي عکس گرفتن هاش معلومه خود شيفته س و اگر هم ذهن فلسفي اي داره يا مثلا فيلسوفه،در نيمه ي تاريک زندگي ايستاده و درون درخشاني نداره. خودش يه نيمچه استالينه
امکانات: Email Website

علي اميري
پنج‌شنبه - ۱۹ مرداد ۱۳۹۱
از ژيژک بابت طنز و شومن‌شيپش خوشم مي‌آد. طبيعتا باعث نمي‌شه که هوادارش باشم ولي بد نيست عقايدش رو بدونيم و بابت يه عکس يه بحث منطقي رو دور نزنيم.

ژيژک فجايع وحشتناک دوران استالين رو محکوم مي‌کنه. ولي به نظرش تراژدي استالينيسم در ريشه‌ي اون -يک جنبش آزادي‌بخش کارگري راديکال- ه و نه در سيستم استالينيزم. توي In Defense of Lost Causes سعي مي‌کنه دليل اون وقايع وحشتناک رو نشون بده و موفق هست به نظرم. اين‌که در سيستم استاليني متهمين -که غالبا به دروغ بهشون اتهام زده مي‌شه- تحت شکنجه قرار مي‌گرفتن تا اعتراف کنند به نظر ژيژک نقطه‌ي مثبت استالينه! چون به شکلي نمايش آزادي و انتخاب انسانه و اشکالاتش مربوط به شرايط اجتماعي و زايت‌گيستي ه تا به استالينيسم. و اين رو مقايسه مي‌کنه با نازيسم/فاشيسم که در اون يک يهودي بدون هيچ محاکمه‌اي گناهکاره: به خاطر کسي که هست.
ژيژک مي‌گه اگه قدرت تخيل داشته باشيم و تصور کنيم کاپيتاليسم ممکنه يک روز رفتني باشه ، در استالينيسم  ايده‌هايي و اراده‌هايي هست که به ما در سياست و اخلاق کمک مي‌کنه.

من طرفدار اين ايده‌ها نيستم، ولي باعث نمي‌شه با هر چيز احساساتي برخورد کنيم و يه بحث منطقي/عقلاني رو دور بزنيم يا ژيژک رو مريد استالين بدونيم.
امکانات: Email Website

ثبت نظر
براي ثبت نظر جديد در ارتباط با نوشته فرم زير را کامل کنيد.
وارد کردن مواردي که با علامت v مشخص شده‌اند الزامي است.
نام: v
Chage Language
پست الکترونيک:
سايت اينترنت:
نظر شما: v
 :artist:  :biggrin:  :bowl:  :cry:  :dizzy:  :mad:  :nono:  :pirate:  :sad:  :shocked:  :sick:  :smile:  :tongue:  :uhh:  :wacko:  :wink:  :yinyang:

نظر خصوصي
در صورت انتخاب اين گزينه، نظر بصورت خصوصي ثبت خواهد شد و فقط توسط مدير سايت قابل مشاهده خواهد بود.
تاييديه: v
براي تاييد اطلاعات فرم متن داخل تصوير را مجددا وارد نماييد.

 


سایت رسمی مجتبا پورمحسن
Mojtaba Pourmohsen Official Website


RSS 2.0

mojtaba@pourmohsen.com



روزنوشت ها
ليست روزنوشت ها
آخرين روزنوشت
زخم...
چهارشنبه - ۲۵ فروردين ۱۳۸۹

«زخم آن چنان بزن که به رستم شغاد زد/ زخمي که حيله بر جگر اعتماد زد»
گزارشات
مشاهده صفحات
تعداد کل: ۱۲۰۱۰۸۷۱ صفحه
مشاهده امروز: ۶۴۹ صفحه
بيشترين مشاهده:
جمعه - ۱۳ دي ۱۳۹۲
تعداد: ۵۶۹۴۰ صفحه
بازديد همزمان
در حال حاضر: ۱ نفر
بيشترين بازديد همزمان:
شنبه - ۲۶ بهمن ۱۳۹۲
تعداد: ۱۴۱ نفر
نوشته ها
ليست نوشته ها
آخرين نوشته ها
شروين ديگر سيگار نمي‌کشد
مصاحبه روزنامه بهار با مجتبا پورمحسن، درباره مجموعه شعر «روز انگشت»
در حسرتِ نوستالژي
ترس ازمرگِ کسي که از مرگ مي‌ترسيد
مرگ با پسرعمو شوخي دارد
جستجو

نظرسنجي
تابحال نظرسنجي اي در سايت ثبت نشده است.
ساير امکانات
جستجو
درباره ما
تماس با ما
خبرنامه سايت
يادبودها
لينک به سايت
ثبت در Favorite
خروجي هاي XML
کتاب‌ها
ليست فتوبلاگها
مراجعه به: