چمدانم را مي‌بندم ‏
از کتابخانه‌اي که دست تو روي عطف کتاب‌هايش جا مانده،
چند کتابي را که مي‌توانم با خودم ببرم  برمي‌دارم
فندکي را که هديه تولدم بود، جا مي‌گذارم
براي آخرين بار به گلدان گل مصنوعي آب مي‌دهم
بطري آب را که رد ماتيکت هنوز رويش مانده، سر مي‌کشم
نه، حواسم هست
قرص‌هايم را هم گذاشته‌ام توي زيپ چمدان
از خانه مي‌زنم بيرون
مي‌روم که ترکت کرده باشم
تا پايين پله‌ها نرسيده، برمي‌گردم
نه، قرار است بگويم مي‌روم
مي‌روم به خانه‌‏
تا در اين بازي، نقش خودم را بازي کنم
چمدان را باز مي‌کنم
قاب عکست را مي‌بوسم و به سينه مي‌چسبانم
آهي مي‌کشم از سر اين‌که چرا ترکت کرده‌ام
و از خانه به خانه رفته‌ام
پرده‌ها را مي‌کشم
که کسي بازي ما را نبيند
همه‌ي اين‌ها درست
اما دود سيگارها که از ريه برمي‌گردند
آيا باور مي‌کنند که من از خانه خودم رفته‌ام به خانه خودم
تا تو را که ترکم کرده‌اي نقشت را من بپذيرم؟